Zadanie 20

20.1.

Z drzewa filogenetycznego wynika, że ostatni wspólny przodek Thylacosmilus i Smilodon miał zęby o normalnej długości — cecha ta jest zaznaczona u podstawy drzewa. Zęby szablaste pojawiły się dwukrotnie i niezależnie, w dwóch odrębnych liniach ewolucyjnych:

• raz w linii prowadzącej do Thylacosmilus — wśród torbaczy (grupa z kangurem),
• drugi raz w linii prowadzącej do Smilodon — wśród łożyskowców, w grupie kotowatych.

Obie linie rozdzieliły się na długo przed pojawieniem się tej cechy, a między nimi na drzewie leżą inne gatunki (słoń, człowiek) pozbawione zębów szablastych. Zęby szablaste nie zostały więc odziedziczone po wspólnym przodku — powstały osobno w każdej z linii, jako podobne przystosowanie do podobnego trybu życia (polowania na duże ofiary).

To definicja konwergencji (ewolucji zbieżnej): niezależne powstanie podobnych cech u organizmów niespokrewnionych blisko ze sobą, poddanych podobnej presji selekcyjnej.

20.2. FF

1. F — z drzewa wynika, że Thylacosmilus leży w gałęzi torbaczy, razem z kangurem. Jest więc bliżej spokrewniony z kangurem niż ze Smilodon, który należy do łożyskowców. Podobieństwo uzębienia jest mylące — nie odzwierciedla pokrewieństwa.

2. F — o pokrewieństwie decyduje położenie ostatniego wspólnego przodka na drzewie. Kolejność gałęzi to: słoń — człowiek — Smilodon — kot. Smilodon dzieli najbliższego przodka z kotem, kolejnego — z człowiekiem, a dopiero potem, głębiej w drzewie, ze słoniem.

Wspólny przodek Smilodona i człowieka leży więc bliżej wierzchołków drzewa niż wspólny przodek Smilodona i słonia. Oznacza to, że Smilodon jest bliżej spokrewniony z człowiekiem niż ze słoniem — stwierdzenie jest fałszywe.