Zadanie 6

6.1.

Flisz karpacki tworzą naprzemienne warstwy piaskowców i łupków, w dodatku sfałdowane i pochylone — a to układ szczególnie podatny na osuwanie:

1. Pochylenie warstw zgodne ze spadkiem stoku sprawia, że materiał skalny może grawitacyjnie przemieszczać się w dół wzdłuż płaszczyzn uwarstwienia — nie ma nic, co by go zatrzymało.

2. Łupki nasiąkają wodą — są nieprzepuszczalne i po nawilgoceniu stają się plastyczne, śliskie. Woda przesączająca się przez przepuszczalne piaskowce zatrzymuje się na warstwie łupków, tworząc powierzchnię poślizgu, po której zsuwa się nadległy pakiet skalny.

Dodatkowo naprzemienność warstw o różnej odporności i przepuszczalności powoduje, że w profilu stoku występuje wiele potencjalnych płaszczyzn odspojenia.

6.2. Dwa sposoby — dowolne dwa z poniższych:

1. Odwodnienie stoku — wykonanie drenaży i rowów odprowadzających wody gruntowe i powierzchniowe poza obręb osuwiska, aby nie tworzyła się powierzchnia poślizgu.

2. Zalesianie i obsadzanie stoku roślinami o silnym systemie korzeniowym — korzenie wiążą grunt i ograniczają spływ powierzchniowy; jednocześnie należy ograniczyć wycinkę drzew na stokach.

3. Ograniczenie obciążenia stoku — unikanie lokalizowania zabudowy i składowania materiałów na terenach osuwiskowych.

4. Stabilizacja zbocza — kotwy gruntowe, pale, kolumny, geowłóknina wzmacniająca grunt.

5. Ograniczenie wstrząsów i wibracji — od robót ziemnych, ciężkiego ruchu pojazdów, prac strzałowych.

6. Projektowanie dróg poza obszarami osuwiskowymi — wykorzystanie map osuwisk (SOPO) na etapie planowania przebiegu trasy.

7. Budowa tuneli zamiast dróg biegnących po powierzchni stoku.